Met Soul Perspective hoop ik woorden te geven aan de wonden (de pijn) die we individueel en collectief met ons meedragen en tegelijkertijd hoop ik oog te hebben voor onze heelheid en essentie, die door onze persoonlijkheid straalt. Vanuit deze visie op mens-zijn, waarbij het licht en het donker er beiden mogen en kunnen zijn, wens ik te leven. Mijn woorden kun je zien als een uitnodiging om tevoorschijn te komen als mens. In al je menselijkheid, in donker en licht. En hoe meer we daar hart-vol bij aanwezig kunnen blijven, hoe lichter het zal worden.

Wij hebben de ander (én onszelf) weer te leren zien door de ogen van ons hart. Ik hecht veel waarde aan oprechtheid, liefdevolle vriendelijkheid en zachtmoedigheid. Het is mijn wens dat we zielsbewust en trauma-sensitief leren samenleven met elkaar. Geen snelle oordelen op de buitenkant, maar een werkelijk voelen en verbinden op wat er diep van binnen in ons leeft. Zodat we zullen beseffen dat iedereen er toe doet. Jij doet er toe! En dan niet zozeer om wat je doet, maar om wie je bent. En vooral dat je (er) bent! Laten we elkaar helpen thuis te komen bij wie we werkelijk zijn! X Annemiek

Over Annemiek

Ik ben geboren aan het einde van de lente in 1982 en opgegroeid in respectievelijk Groningen en Drenthe. Ik was een buitenkind, altijd in de weer met pony’s, paarden en honden. Weer of geen weer. Nog steeds hou ik er van om buiten te zijn, bij voorkeur met een zonnetje erbij, maar motregen, mist en kou deren mij zeker niet.

In wat voelt als een vorig leven studeerde ik economie in Groningen, wat ik in 2006 afrondde met een afstudeeronderzoek in de mango-markt van Burkina Faso. In een persoonlijke crisis op 21-jarige leeftijd vroeg ik mij af hoe ik in godsnaam bij deze studie terecht was gekomen. Het boek ‘De Alchemist’ van Paulo Coelho wat ik in die tijd las, zette mij op het pad van leven vanuit je hart. Dat is sindsdien altijd mijn kompas geweest, ook al bleef en blijf ik in zekere zin een zoeker. Een ziel- en zinzoeker, een soulsearcher.

Vanaf die tijd begon ook mijn zoektocht op het spirituele pad. Ik verdiepte mij in yoga en de filosofie, maar had ook een fascinatie voor de Islam, mede door de waardevolle ontmoetingen die ik had tijdens mijn reizen door Marokko en West-Afrika, waar ik bijna een jaar woonde. Met daarnaast een Christelijke opvoeding, raakte ik er steeds meer van overtuigd dat alle religies in de kern verwijzen naar één en dezelfde essentie: Liefde.

Voor het kantoorbestaan bleek ik niet gemaakt. Niet alleen vanwege mijn onrustige aard, maar ook mede door een oogafwijking waardoor ik scheel kijk bij lezen, schrijven en computerwerk. Die oogafwijking probeerde ik jarenlang, en nog steeds een beetje, te verbergen. Echter lukt dat met het ouder worden steeds minder goed en voel ik bovendien het verlangen om helemaal zichtbaar te zijn precies zoals ik ben. Ik wens mij en anderen toe dat we kunnen kijken voorbij het uiterlijke plaatje en kunnen verbinden op ons innerlijk en onze menselijkheid. Ik bleef al die jaren zoeken naar mijn plek in deze maatschappij en mijn missie in dit leven.

Het moederschap maakte een deel van mijn missie zichtbaar. Pas door zelf moeder te worden, voor het eerst in 2012 van zoon Beau, werd ik me bewust van het vroegkinderlijke trauma dat ik met mij meedroeg. Toch moest (mocht!) ik nog twee keer moeder worden van dochters Olive en Fee, respectievelijk in 2015 en 2017, voordat ik werkelijk in staat was om te gaan voelen wat er aan traumasporen in mijn lichaam aanwezig is. Als baby werd ik vlak na mijn geboorte ernstig ziek, ik kreeg tot tweemaal toe hersenvliesontsteking en lag de eerste 7 weken van mijn leven in het ziekenhuis. Mijn ouders hebben gedaan wat zij konden, vanuit liefde, maar waren angstig en oordelend en niet in staat de huilbaby die ik was de veiligheid en koestering te bieden die zo nodig waren.

In mijn volwassenheid was er op de achtergrond altijd een ruis van angst en onveiligheid aanwezig. Pas in de afgelopen 10 jaren leerde ik, en leer ik nog steeds, hoe ons zenuwstelsel in jonge jaren scheef kan groeien richting onveiligheid. Vooral mijn jongste dochter heeft mij in haar eerste levensjaren laten zien hoeveel compassie en zachtheid ik mag en heb te brengen naar het angstige, opgejaagde, hulpeloze en vechtende baby’tje in mij. Dat vraagt alleen maar om kalmering, koestering, en een innerlijk vasthouden.

Mede door mijn eigen trauma(‘s) en de pijn die daaruit voortvloeit, zie ik steeds beter hoe wij systemen gecreëerd hebben die totaal geen recht doen aan wie wij in essentie zijn. Ruimte maken om te helen voelt als essentieel voor mij. En niet alleen voor mij, ik zie het overal om mij heen. Hoe we snakken naar werkelijke verbinding, naar een ruimte om op adem te komen, naar een plek waar we niet hoeven te presteren maar waar we slechts hoeven te zijn en ook mogen zijn met alles wat er is. Daarin gezien en ontvangen worden is een groot en legitiem verlangen voor velen. Met mijn passie voor schrijven hoop ik daar een bescheiden bijdrage aan te leveren. Woorden bleken voor mij de ingang, een houvast en de weg naar meer compassie voor mijn eigen pijn en die van het collectief. Daarnaast brachten ze in herinnering dat wij ten diepste altijd al heel zijn.

De liefde die ik wist te vangen in woorden en te voegen bij de pijn, werd het ene deel van mijn helingsreis. Die begint hier in alle bescheidenheid met Soul Perspective.

Het andere deel van mijn helingsreis gaat over het vergroten van het lichaamsbewustzijn ten behoeve van het reguleren van het zenuwstelsel en het creëren van een innerlijke ruimte van veiligheid en compassie voor alles wat er is en gevoeld wil worden. Met Soul Presence bied ik een veilige bedding waarin zachtheid en een zachte aanraking centraal staan. Je kunt bij me terecht voor een Reiki-behandeling, zowel fysiek als op afstand. Daarnaast hoop ik me in de nabije toekomst te bekwamen tot cranio sacraal therapeut.