Ik kan vliegen

12 juni 2025

Ik had net de post bezorgd en liep weer terug naar mijn fiets. En toen kwam hij daar met z’n stoere mountainbike aangefietst. Ik was hem al eens eerder tegengekomen op straat. Ook hing hij eens uit het raam op de 1e etage van zijn huis, terwijl ik de post bij hem in de brievenbus stopte. Een beetje provocerend was hij toen, maar niet vervelend. Ik zag dat hij vooral contact zocht. Dit keer cirkelde hij met zijn mountainbike wat om me heen en stopte toen: “Mijn vader werkt ook bij de post en bezorgt wel 200 pakketten per dag!” Hij zei het trots en vertelde dat het de 3e werkdag van zijn vader was. Hij nam tussendoor happen van zijn appel en vertelde dat het al zijn 3e appel was. Het was kwart voor één in de middag, dus ik vroeg of hij zo weer naar school moest. Maar hij antwoordde ontkennend. Hij ging maar één dag in de week naar school en dan altijd maar twee uurtjes van elf tot dertien uur op de maandag, zo zei hij me letterlijk. Hij vertelde over zijn broertje die wel naar school moest en over zijn familie die in de buurt woonde, en over de games die hij speelde. Hij was zo vol trots over zijn familie en zijn eigen kunnen. “Ik kan vliegen!”, “op mijn fiets”, voegde hij er aan toe. En toen ik na een paar minuten kletsen zei dat ik ook weer verder moest en wegfietste, kwam hij achter me aan. Hij fietste nog even gezellig kletsend naast me, en gaf me toen een demonstratie van zijn kunnen. Met zijn hand maakte hij een beweging alsof hij gas gaf, romp voorover gebogen over het stuur, vloog me toen met grote snelheid voorbij. Terwijl ik rechtdoor fietste, was hij al rechtsaf geslagen. Hij riep me nog vrolijk wat na wat ik niet verstond, zwaaide nog een keer en racete verder. De onbevangenheid van deze 9-jarige jongen had iets aanstekelijks. En, school of geen school, deze jongen komt er wel, dacht ik er achteraan….