Gewoon mens

02 September 2024

Zojuist op station Amsterdam Lelylaan. Op het perron vraagt een man zonder tanden aan een stel wat naast me staat om kleingeld. Als hij vervolgens mij aankijkt, schud ik net als het stel ook nee en zeg dat ik geen kleingeld heb. “Sorry”, voeg ik nog toe. Hij blijft even voor me staan. En begint dan een gesprek. Hij zegt dat hij blij is dat ik Nederlands spreek. Hij spreekt ook Engels vertelt hij en Arabisch is zijn moedertaal. Ik vraag daarop waar hij oorspronkelijk vandaan komt. De golfstaten sputtert hij. Ik versta hem in eerste instantie niet goed en hij zegt dan Irak. Hij zegt dat hij geen junk is, maar dat mensen dat wel van hem denken vanwege zijn kleding. Hij trekt zijn vale donkerblauwe trui met gele letters wat naar beneden. Hij vertelt over Irak, dat hij in het leger gevochten heeft onder Saddam, hij noemt het woord trauma, vertelt iets over de lijken die hij gezien heeft en begint helemaal te zweten. Het vocht stroomt letterlijk uit hem. Ik ben geraakt door deze lieve man. Hij zegt dat hij hier niet mag blijven, hij is al 11 jaar illegaal als ik het goed heb begrepen, en hij zegt mij dat hij ziek is. En gewoon mens is. Tranen springen in zijn ogen en hij begint te huilen. Mijn trein komt eraan en hij draait zich van mij weg. Ik kan nog net mijn hand op zijn schouder leggen en stamel iets in de trant van “lieve man, wat is het toch oneerlijk verdeeld in de wereld”.